Het sprookje en de realiteit

Natuurlijk is de komst van je baby niet alleen maar geweldig.
Zeker bij de eerste vergt het een enorme aanpassing van jou en jouw manier van leven.
Er is ineens een wezentje dat volledig afhankelijk van je is en al je aandacht opeist.
Dag en nacht, zonder rekening te houden met jouw slaapbehoefte, hoofdpijn etc.
Je kan soms het gevoel hebben dat je niet eens kunt douchen of naar de wc gaan zonder gestoord te worden.
Uitgaan, naar de kapper, een boek lezen, naar de film, alles wordt een heel georganiseer, dus vaak laat je het maar zitten, je bent toch moe en gaat liever vroeg naar bed.
Alles gaat langzamer: voordat je b.v. boodschappen gaat doen – vroeger liep je even de deur uit - moet je nu van alles plannen:
• regent het of is het te warm?
• eerst een schone luier
• wat moet er allemaal mee?
• red ik het vóór de volgende voeding?

Daarnaast kan je erg onzeker zijn of je het wel goed doet.
Je was natuurlijk van plan om de beste moeder van de wereld te worden, maar in de praktijk blijkt het vaak lastig, je baby huilt, spuugt of wil niet slapen.
Van alle goedbedoelde, maar vaak tegenstrijdige adviezen die iedereen - gevraagd of ongevraagd – over je heen stort raak je alleen maar meer in de war.

Ook voor je partner kan het moeilijk zijn.
Vóór de komst van jullie baby was hij degene die de meeste aandacht van je kreeg, nu is er een baby, en kan hij het gevoel krijgen niet meer mee te tellen, nutteloos te zijn.
Sommige vrouwen vinden het moeilijk om de zorg voor hun kind uit handen te geven en leveren overal commentaar op als de vader het kind verzorgt.
Na je werk thuiskomen in een rommelig huis, bij een vrouw die het huilen nader staat dan het lachen, niets eetbaars in de koelkast en ’s nachts steeds wakker worden van een huilende baby
is voor veel mannen –op z’n zachtst gezegd – ook even wennen.

Waar ben ik aan begonnen?

Als je dit vóór je bevalling leest, denk je waarschijnlijk: ik ben een geëmancipeerde, werkende vrouw, en wij doen alles samen; mij zal dit niet overkomen.
Dat kan, het kan allemaal probleemloos gaan: na een gemakkelijke bevalling, loop je na een dag weer als een kievit, kan je prima zitten en plassen, krijg je nooit tepelkloven of een borstontsteking, en slaapt je baby na 3 weken door.
Je gaat na 10 weken weer fluitend aan het werk, en je baby is erg gelukkig op de crèche, nooit ziek, je twijfelt niet en je relatie is onveranderd goed.


De praktijk leert echter dat het bij de meeste vrouwen niet zo gaat, en dat ze op z’n minst een aantal keren per week zich moe, uitgeput, dik, lelijk en/of een slechte moeder voelen.
Ze vragen zich af of het ooit beter wordt of denken met verlangen terug aan de tijd vóór de baby, toen alles nog vanzelf leek te gaan, en je je eigen dingen kon doen.


Dit is heel normaal.
Het ligt niet aan jou, maar het is een normale reactie op een enorme verandering in je leven.
Voel je niet schuldig over alle negatieve gevoelens.
De negatieve gevoelens horen erbij, en als je ertegen vecht, duiken ze alleen maar sterker op.
Je kunt jezelf daarin niet dwingen.
Beter is het om ze te accepteren.
Je bent aan iets nieuws begonnen, waar je geen opleiding voor kunt volgen, en van tevoren geen diploma’s voor kunt halen.
Vooral hoogopgeleide vrouwen, die gewend zijn om de controle te hebben in hun werk, hun eigen tijd kunnen indelen en gewend zijn om hun kennis te vergroten door te lezen, zijn geneigd om alles precies te willen regelen rond hun baby.
Je baby zal zich niet laten regelen, hij regelt jouw leven, zeker de eerste maanden.
Voedingstijden, slaaptijden, doorslapen, huilen, ontwikkeling, al deze zaken hebben natuurlijk wel een gemiddelde, maar zijn per baby zó verschillend dat er eigenlijk geen regels of schema’s voor te maken zijn, tenzij met grote marges.

Wat kan ik doen om het leuker te maken

Probeer een beetje om de controle los te laten, zoek 1 persoon of instantie waar je advies vraagt (en accepteert) en leg alle andere goedbedoelde adviezen naast je neer.
Het is jouw kind, jij kent hem het beste en niemand, ook het consultatiebureau niet, weet beter wat wel en niet werkt.
Zoek oplossingen die bij je passen.
Een voorbeeld:
Je baby vecht steeds tegen de slaap en je kreeg het advies om naast hem te gaan zitten tot hij slaapt.
Als jij iemand bent die geïrriteerd raakt als je lang naast een bedje moet zitten, kies dan voor een andere oplossing, of vraag je partner of hij het wel kan.
Baby’s zullen jouw stemming aanvoelen, en als je onrustig naast je baby zit, zal deze niet gaan slapen.
Nog een voorbeeld:
Je moeder en je tante zeggen dat je je baby van 6 maanden ‘s nachts gewoon moet laten huilen een paar nachten, en dat hij dan vanzelf wel gaat doorslapen, maar jij vindt dat verschrikkelijk en geeft liever ‘s nachts nog 1 of 2x de borst.
Vooral doen, de gebroken nachten houden echt een keer op, en dan ben je blij dat je het op jouw manier gedaan hebt.
Aan de andere kant: als het bij jou past om je baby van een half jaar een paar nachten te laten huilen, terwijl jij –met oordopjes - probeert te slapen, maakt dat je geen slechte moeder en het veroorzaakt ook geen blijvende trauma’s bij je baby.

Zoek een moedergroep op internet (b.v. via www.thuisblijfmoeders.nl) om ervaringen mee te delen.
Dit alles helpt je om je zelfvertrouwen weer wat op te vijzelen, en daar wordt je een betere en blijere moeder van.

Isoleer je niet.
Als het allemaal een beetje tegen valt, zoek dan steun.
Bij vriendinnen, familie, de vrouwen van de zwangerschapscursus, collega’s.
Doe zo nu en dan iets voor jezelf, regel een oppas, en ga naar de stad, of stuur je man weg met de baby en ga lekker in bed wat lezen, bijslapen of een film kijken.
Ga naar de kapper of uitgebreid in bad.
Of: speciaal voor moeders die borstvoeding geven: ga met je man naar de film en neem je baby mee.
Je zult zien dat deze door het grootste deel van de film heen slaapt, en als hij wakker wordt geef je de borst. Hoe kleiner de baby, hoe beter dit gaat.

Daarnaast is het belangrijk om niet je hele relatie alleen maar om je kind te laten draaien.
Probeer om zeker 1x per maand iets te plannen met je partner.
Een strandwandeling, ontbijten buiten de deur, uit eten.
Regel een oppas en doe iets samen, zonder je kind.
Zorg er op deze manier, door ook eens voor jezelf en/of je partner te kiezen, dat je draagkracht groot blijft, en je kunt genieten van je nieuwe leven.

Meer informatie

Voor meer informatie:

post partum depressie
kindermishandeling